Το πιο «στενάχωρο» σπίτι της Ευρώπης!
Ένα κτίριο με πλάτος από 152 ως 92 εκατοστά εγκαινιάστηκε στην Βαρσοβία το Σάββατο, θεωρείται καλλιτεχνική παρέμβαση και θα λειτουργήσει ως κατοικία για τον ισραηλινό συγγραφέα Εντγκαρ Κέρετ.
Ο Κέρετ δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο TVN24 ότι θα ζει στο "στενάχωρο" αυτό σπίτι όταν θα επισκέπτεται την πολωνική πρωτεύουσα, δυο φορές τον χρόνο, ως φόρο τιμής στις οικογένειες των γονιών του που έχασαν τη ζωή τους στο Ολοκαύτωμα.
"Σφηνωμένο" ανάμεσα σε δύο πολυκατοικίες στο κέντρο της πόλης, στα όρια του πρώην Γκέτο της Βαρσοβίας, το κτίριο σχεδιάστηκε από τον πολωνό αρχιτέκτονα Γιάκουμπ Σέσνι.
"Περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα: κουζίνα, μπάνιο, κουβούκλιο για τον ύπνο και ένα μικρό κομμάτι που έχει διαμορφωθεί ως χώρος εργασίας", διευκρίνισε ο Σέσνι.
Trampoline Bridge για πολλές δόσεις διασκέδασης!
Ένα κτίριο με πλάτος από 152 ως 92 εκατοστά εγκαινιάστηκε στην Βαρσοβία το Σάββατο, θεωρείται καλλιτεχνική παρέμβαση και θα λειτουργήσει ως κατοικία για τον ισραηλινό συγγραφέα Εντγκαρ Κέρετ.
Ο Κέρετ δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο TVN24 ότι θα ζει στο "στενάχωρο" αυτό σπίτι όταν θα επισκέπτεται την πολωνική πρωτεύουσα, δυο φορές τον χρόνο, ως φόρο τιμής στις οικογένειες των γονιών του που έχασαν τη ζωή τους στο Ολοκαύτωμα.
"Σφηνωμένο" ανάμεσα σε δύο πολυκατοικίες στο κέντρο της πόλης, στα όρια του πρώην Γκέτο της Βαρσοβίας, το κτίριο σχεδιάστηκε από τον πολωνό αρχιτέκτονα Γιάκουμπ Σέσνι.
"Περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα: κουζίνα, μπάνιο, κουβούκλιο για τον ύπνο και ένα μικρό κομμάτι που έχει διαμορφωθεί ως χώρος εργασίας", διευκρίνισε ο Σέσνι.
Trampoline Bridge για πολλές δόσεις διασκέδασης!
Υπάρχουν πολλές γέφυρες που διευκολύνουν τη διάβαση πεζών και
αυτοκινήτων από τη μία πλευρά του Σηκουάνα στην άλλη στο Παρίσι, όμως η
πρωτότυπη ιδέα του αρχιτεκτονικού γραφείου AZC Studio έχει ένα όνομα: Trampoline
Bridge και υπόσχεται πολλές δόσεις διασκέδασης!
«Γιατί να μη δημιουργήσουμε μια γέφυρα αφιερωμένη στη διασκέδαση;», σκέφτηκαν οι σχεδιαστές και προτείνουν τη δημιουργία μιας «φουσκωτής» διάβασης πεζών που θα διαθέτει τρία τεράστια τραμπολίνα, επιτρέποντας στους ανθρώπους να φτάσουν απέναντι… πηδώντας!
Πιο συγκεκριμένα, η γέφυρα θα αποτελείται από τρία φουσκωτά «δαχτυλίδια» με τραμπολίνο στο κέντρο, προστατευμένο με δίχτυ, έτσι ώστε οι περαστικοί να μπορούν να απολαύσουν το Σηκουάνα χωρίς να κάνουν βουτιά στο νερό!
«Γιατί να μη δημιουργήσουμε μια γέφυρα αφιερωμένη στη διασκέδαση;», σκέφτηκαν οι σχεδιαστές και προτείνουν τη δημιουργία μιας «φουσκωτής» διάβασης πεζών που θα διαθέτει τρία τεράστια τραμπολίνα, επιτρέποντας στους ανθρώπους να φτάσουν απέναντι… πηδώντας!
Πιο συγκεκριμένα, η γέφυρα θα αποτελείται από τρία φουσκωτά «δαχτυλίδια» με τραμπολίνο στο κέντρο, προστατευμένο με δίχτυ, έτσι ώστε οι περαστικοί να μπορούν να απολαύσουν το Σηκουάνα χωρίς να κάνουν βουτιά στο νερό!
Αυτή η σούπερ διασκεδαστική ιδέα δεν είναι μόνο πιο βιώσιμη και φιλική
προς το περιβάλλον από την κατασκευή μιας συμβατικής γέφυρας, αλλά επιτρέπει,
επίσης, στον καθένα να κάνει μια συναρπαστική διαδρομή κατά μήκος του ποταμού,
πέρα από τα συνηθισμένα.
Γειτονιές από γνωστές πόλεις του κόσμου, εξ ολοκλήρου κατασκευασμένες
από χάρτινα κουτιά!
Ο Andy Rudak είναι φωτογράφος που ζει και εργάζεται στο
Λονδίνο, ο οποίος έχει ασχοληθεί αρκετά χρόνια με τη διαφήμιση. Πρόσφατα
ξεκινήσε τη δημιουργία μιας προσωπικής συλλογής, δημιουργώντας μια σειρά από
αστικές γειτονιές από γνωστές πόλεις του κόσμου, εξ ολοκλήρου κατασκευασμένες
από χάρτινα κουτιά.
Με τη βοήθεια του κατασκευαστή κτιρίων Aan de Wiel, ο Andy αναδημιούργησε με σουρεαλιστικό τρόπο διάφορες γειτονιές του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, της Βομβάης, του Παρισιού και του Τόκιο με τον τίτλο «Cardboard Cities» (σ.σ. «Χάρτινες Πόλεις»).
«Ήθελα να παρουσιάσω αυτές τις γειτονιές ήρεμες και γαλήνιες, γι’ αυτό απουσιάζουν οι άνθρωποι, ενώ σημείο αναφοράς κάθε εικόνας είναι ένα ζώο, το οποίο υποδηλώνει ότι εκεί υπάρχει ζωή ανεξάρτητα από την απουσία του κόσμου», εξηγεί ο φωτογράφος.
Οι δημιουργίες του παρουσιάζονται στο ομώνυμο βιβλίο «Cardboard Cities», συνοδευόμενες με μια περιγραφή σχετικά με τη διαδικασία που ακολούθησε ο φωτογράφος για την κατασκευή τους από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά και σε διάφορες γκαλερί του Λονδίνου.
Με τη βοήθεια του κατασκευαστή κτιρίων Aan de Wiel, ο Andy αναδημιούργησε με σουρεαλιστικό τρόπο διάφορες γειτονιές του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, της Βομβάης, του Παρισιού και του Τόκιο με τον τίτλο «Cardboard Cities» (σ.σ. «Χάρτινες Πόλεις»).
«Ήθελα να παρουσιάσω αυτές τις γειτονιές ήρεμες και γαλήνιες, γι’ αυτό απουσιάζουν οι άνθρωποι, ενώ σημείο αναφοράς κάθε εικόνας είναι ένα ζώο, το οποίο υποδηλώνει ότι εκεί υπάρχει ζωή ανεξάρτητα από την απουσία του κόσμου», εξηγεί ο φωτογράφος.
Οι δημιουργίες του παρουσιάζονται στο ομώνυμο βιβλίο «Cardboard Cities», συνοδευόμενες με μια περιγραφή σχετικά με τη διαδικασία που ακολούθησε ο φωτογράφος για την κατασκευή τους από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά και σε διάφορες γκαλερί του Λονδίνου.
Σε ηλικία 5 χρονών έζησε 5 χρόνια μαζί με μια αποικία πιθήκων καπουτσίνων στη
ζούγκλα !
Η Marina Chapman γεννήθηκε το 1950 στο Γιορκσάιρ και στην
ηλικία των 5 ετών απήχθη, για να εγκαταλειφθεί λίγο αργότερα από τους απαγωγείς
της στη ζούγκλα της Κολομβίας. «Το μόνο που θυμάμαι είναι τα χέρια στο πρόσωπό
μου και η έντονη μυρωδιά από το χλωροφόρμιο. Κάτι πήγε εν τέλει στραβά με την
απαγωγή μου», περιγράφει η Marina στο βιβλίο της με τίτλο «The Girl with No
Name», που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον επόμενο Απρίλιο στη Βρετανία.
Η 62χρονη σήμερα γυναίκα έζησε πέντε ολόκληρα χρόνια μαζί με μια αποικία πιθήκων καπουτσίνων μέσα στη ζούγκλα της Κολομβίας, όπου έμαθε να επιβιώνει κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. «Αναγκάστηκα να πιάσω πουλιά και κουνέλια με γυμνά χέρια για να μπορέσω να ζήσω. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι, ξέρετε, ισχυρό. Αλλά και ο φόβος… Ο φόβος σε καταβάλλει! Έμαθα πολλά από τους πιθήκους και αισθανόμουν ασφάλεια κοντά τους… Άλλωστε δεν είχα και κανέναν άλλον. Τώρα πια τα θυμάμαι σαν όνειρο όλα αυτά αλλά και όσο διάβαζα την ιστορία του Ταρζάν στις κόρες μου με έπιανε ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η ζωή μου για 5 χρόνια ήταν δύσκολη, αλλά οι πίθηκοι με βοήθησαν να επιβιώσω…», ολοκληρώνει η Marina τη σύντομη περιγραφή της συγκλονιστικής περιπέτειάς της στη ζούγκλα.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Marina έζησε αρκετά χρόνια στην Κολομβία και υιοθετήθηκε εν τέλει από Βρετανούς, οπότε και επέστρεψε στη χώρα της για να ζήσει στο Μπράντφορντ, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε δύο κόρες. Το βιβλίο της ήδη κυκλοφορεί σε αρκετές χώρες, ενώ ένα ντοκιμαντέρ με τη ζωή προετοιμάζεται από τη βρετανική τηλεόραση. «Θέλησα να πω την ιστορία μου όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο σχετικά με τη φρίκη της εμπορίας των ανθρώπων στη Νότια Αμερική», ανέφερε στο δημοσιογράφο της εφημερίδας «Sunday Times».
Η 62χρονη σήμερα γυναίκα έζησε πέντε ολόκληρα χρόνια μαζί με μια αποικία πιθήκων καπουτσίνων μέσα στη ζούγκλα της Κολομβίας, όπου έμαθε να επιβιώνει κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. «Αναγκάστηκα να πιάσω πουλιά και κουνέλια με γυμνά χέρια για να μπορέσω να ζήσω. Το ένστικτο της επιβίωσης είναι, ξέρετε, ισχυρό. Αλλά και ο φόβος… Ο φόβος σε καταβάλλει! Έμαθα πολλά από τους πιθήκους και αισθανόμουν ασφάλεια κοντά τους… Άλλωστε δεν είχα και κανέναν άλλον. Τώρα πια τα θυμάμαι σαν όνειρο όλα αυτά αλλά και όσο διάβαζα την ιστορία του Ταρζάν στις κόρες μου με έπιανε ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η ζωή μου για 5 χρόνια ήταν δύσκολη, αλλά οι πίθηκοι με βοήθησαν να επιβιώσω…», ολοκληρώνει η Marina τη σύντομη περιγραφή της συγκλονιστικής περιπέτειάς της στη ζούγκλα.
Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Marina έζησε αρκετά χρόνια στην Κολομβία και υιοθετήθηκε εν τέλει από Βρετανούς, οπότε και επέστρεψε στη χώρα της για να ζήσει στο Μπράντφορντ, όπου παντρεύτηκε και απέκτησε δύο κόρες. Το βιβλίο της ήδη κυκλοφορεί σε αρκετές χώρες, ενώ ένα ντοκιμαντέρ με τη ζωή προετοιμάζεται από τη βρετανική τηλεόραση. «Θέλησα να πω την ιστορία μου όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά για να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο σχετικά με τη φρίκη της εμπορίας των ανθρώπων στη Νότια Αμερική», ανέφερε στο δημοσιογράφο της εφημερίδας «Sunday Times».
TuboHotel: Ένα ξενοδοχείο φτιαγμένο από σωλήνες υπονόμου!
Το ξενοδοχείο TuboHotel στο μακρινό Μεξικό απευθύνεται σε ταξιδιώτες με έντονη
οικολογική συνείδηση, καθώς τα δωμάτια που προσφέρει δεν είναι άλλα από…
τσιμεντένιοι σωλήνες αποχέτευσης μεταμορφωμένοι σε υπνοδωμάτια!
Το ιδιαίτερο αυτό ξενοδοχείο διαθέτει 20 υπνοδωμάτια με αναπαυτικά queen-size κρεβάτια και θέα στο βουνό, μέσα από τη τζαμαρία. Βρίσκεται στο χωριό Tepozltan σε απόσταση μίας ώρα από την πόλη του Μεξικό και άνοιξε το 2010.
Ο ιδιοκτήτης του Robb Anderson εξηγεί ότι η ιδέα για το ξενοδοχείο του ήρθε… τυχαία! «Οι σωλήνες στέκονταν εκεί άχρηστοι και μια μέρα ρώτησα αν μπορούσα να τους αξιοποιήσω. Μου απάντησαν θετικά και έτσι αποφάσισα να ανοίξω το ξενοδοχείο» είπε. Οι εργασίες επισκευής και ανακατασκευής διήρκεσαν τρεις μήνες.
«Απευθυνόμαστε πιο πολύ στον ταξιδιώτη που του αρέσει το στυλ του hostel αλλά μας επιλέγουν διάφοροι τύποι ανθρώπων, που θέλουν απλά να ζήσουν κάτι διαφορετικό και όχι τόσο συνηθισμένο» πρόσθεσε.
Η διαμονή κοστίζει 25 ευρώ τη βραδιά τις καθημερινές και 43 τα σαββατοκύριακα. Κάθε δωμάτια διαθέτει υπέρδιπλο κρεβάτι, φως, ανεμιστήρα και αποθηκευτικό χώρο. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ξεχωριστούς σωλήνες και είναι κοινές.
Το ιδιαίτερο αυτό ξενοδοχείο διαθέτει 20 υπνοδωμάτια με αναπαυτικά queen-size κρεβάτια και θέα στο βουνό, μέσα από τη τζαμαρία. Βρίσκεται στο χωριό Tepozltan σε απόσταση μίας ώρα από την πόλη του Μεξικό και άνοιξε το 2010.
Ο ιδιοκτήτης του Robb Anderson εξηγεί ότι η ιδέα για το ξενοδοχείο του ήρθε… τυχαία! «Οι σωλήνες στέκονταν εκεί άχρηστοι και μια μέρα ρώτησα αν μπορούσα να τους αξιοποιήσω. Μου απάντησαν θετικά και έτσι αποφάσισα να ανοίξω το ξενοδοχείο» είπε. Οι εργασίες επισκευής και ανακατασκευής διήρκεσαν τρεις μήνες.
«Απευθυνόμαστε πιο πολύ στον ταξιδιώτη που του αρέσει το στυλ του hostel αλλά μας επιλέγουν διάφοροι τύποι ανθρώπων, που θέλουν απλά να ζήσουν κάτι διαφορετικό και όχι τόσο συνηθισμένο» πρόσθεσε.
Η διαμονή κοστίζει 25 ευρώ τη βραδιά τις καθημερινές και 43 τα σαββατοκύριακα. Κάθε δωμάτια διαθέτει υπέρδιπλο κρεβάτι, φως, ανεμιστήρα και αποθηκευτικό χώρο. Οι τουαλέτες βρίσκονται σε ξεχωριστούς σωλήνες και είναι κοινές.
Προσέλαβε γυναίκα να τον χαστουκίζει όταν μπαίνει στο Facebook!
Εξάρτηση από το Facebook είχε πάθει ένας 35χρονος που αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα…
Η ρήση “απίστευτο κι όμως αληθινό”, δικαιώνεται και πάλι. Άνδρας αποφάσισε να προσλάβει γυναίκα, προκειμένου εκείνη να τον χαστουκίζει, κάθε φορά που “χαζεύει” εν ώρα εργασίας.Ο Μανίς Σεθί από το Σαν Φραντσίσκο, αναζητούσε έναν υπάλληλο, που θα τον επανέφερε στην τάξη με ένα χαστούκι, κάθε φορά που θα αφαιρούταν με το Facebook, την ώρα που εργαζόταν.
Και επειδή το να τρως χαστούκια από άντρα θα ήταν κάπως βαρύ, αποφάσισε να προσλάβει γυναίκα. Το όνομα της “τυχερής”, Κάρα, η οποία κάθεται δίπλα του κατά τη διάρκεια της εργασίας του και κάθε φορά που ξεφεύγει του ρίχνει από ένα χαστούκι.
Μάλιστα, πληρώνεται με τέσσερα ευρώ ανά ώρα για να προσφέρει τις υπηρεσίες της, ενώ ο εργοδότης της δεν χάνει 19 ώρες την εβδομάδα στα social media, πράγμα που συνέβαινε μέχρι πριν την πρόσληψη της υπεύθυνης για τη “χειροδικία”.Διαφημιστικά πόστερ σοκάρουν τους Βιεννέζους
Τεράστια διαφημιστικά πόστερ τοποθετήθηκαν σε κεντρικά σημεία της Βιέννης
προκαλώντας την έντονη αντίδραση των κατοίκων. Τα μεγάλης κλίμακας πόστερ,
απεικονίζουν γυμνούς άνδρες με έμφαση στα γεννητικά τους όργανα.
Τα πόστερ αναρτήθκαν για την προώθηση μεγάλης έκθεσης με θέμα το ανδρικό γυμνό στην ιστορία της τέχνης, η οποία φιλοξενείται από τις 19 Οκτωβρίου, στο παγκοσμίως γνωστό Leopold Museum με τίτλο «Γυμνοί Άνδρες – Από το 1800 μέχρι σήμερα».
Το μουσείο από την πλευρά του, δια στόματος του διευθυντή του Peter Weinhäupl, δήλωσε πως σκοπός του δεν ήταν σε καμία περίπτωση να σοκάρει ή να προκαλέσει το κοινό αίσθημα, όταν εξέθετε σε κοινή θέα, υπό μορφή διαφημιστικής αφίσας, τα ολόγυμνα σώματα τριών ποδοσφαιριστών – έργο των Γάλλων καλλιτεχνών Πιερ και Ζιλ.
Η αυστριακή πρωτεύουσα όμως έχει σοβαρές αμφιβολίες για τις αληθινές προθέσεις του μουσείου, το οποίο κατηγορεί για φτηνό μάρκετινγκ.
Παρ' όλα αυτά, ο θόρυβος που έχει δημιουργηθεί όλο αυτό το διάστημα γύρω από την έκθεση μόνο θετικά έχει λειτουργήσει γι' αυτό και, μάλιστα, σε βαθμό αναπάντεχο.
Ακόμη και ο επιχρωματισμός των επίμαχων σημείων με μπογιά σε στάσεις λεωφορείων και τοίχους από πολέμιους της διαφημιστικής στρατηγικής του μουσείου, το μόνο που κατάφερε ήταν να προσελκύσει επιπλέον ενδιαφέρον.
Τα πόστερ αναρτήθκαν για την προώθηση μεγάλης έκθεσης με θέμα το ανδρικό γυμνό στην ιστορία της τέχνης, η οποία φιλοξενείται από τις 19 Οκτωβρίου, στο παγκοσμίως γνωστό Leopold Museum με τίτλο «Γυμνοί Άνδρες – Από το 1800 μέχρι σήμερα».
Το μουσείο από την πλευρά του, δια στόματος του διευθυντή του Peter Weinhäupl, δήλωσε πως σκοπός του δεν ήταν σε καμία περίπτωση να σοκάρει ή να προκαλέσει το κοινό αίσθημα, όταν εξέθετε σε κοινή θέα, υπό μορφή διαφημιστικής αφίσας, τα ολόγυμνα σώματα τριών ποδοσφαιριστών – έργο των Γάλλων καλλιτεχνών Πιερ και Ζιλ.
Η αυστριακή πρωτεύουσα όμως έχει σοβαρές αμφιβολίες για τις αληθινές προθέσεις του μουσείου, το οποίο κατηγορεί για φτηνό μάρκετινγκ.
Παρ' όλα αυτά, ο θόρυβος που έχει δημιουργηθεί όλο αυτό το διάστημα γύρω από την έκθεση μόνο θετικά έχει λειτουργήσει γι' αυτό και, μάλιστα, σε βαθμό αναπάντεχο.
Ακόμη και ο επιχρωματισμός των επίμαχων σημείων με μπογιά σε στάσεις λεωφορείων και τοίχους από πολέμιους της διαφημιστικής στρατηγικής του μουσείου, το μόνο που κατάφερε ήταν να προσελκύσει επιπλέον ενδιαφέρον.
Ομάδα μαθητριών εφηύρε μπλουζάκι για παιδιά που μετατρέπεται σε σωσίβιο!
Μια ομάδα μαθητριών λυκείου από την Αριζόνα εφηύρε ένα ειδικό μπλουζάκι για παιδιά, το οποίο αν χρειαστεί μετατρέπεται αυτόματα σε σωσίβιο. Το «Watawescue» μπορεί να χρησιμοποιείται σε παιδιά ηλικίας δυο έως τεσσάρων ετών για να το φοράνε ενώ παίζουν κοντά σε πισίνες.
«Εάν το παιδί πέσει κατά λάθος στο νερό, ο μηχανισμός θα ενεργοποιηθεί και θα φουσκώσει ένα ενσωματωμένο σωσίβιο κάτω από τα χέρια τους» εξηγεί η Briana Soto, μέλος της ομάδας του σχολείου Girls Leadeship Academy της Αριζόνα.
Την ίδια στιγμή ο δυνατός ήχος που προκαλείται από το μηχανισμό αναλαμβάνει να προειδοποιήσει τους παρευρισκομένους πως το παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο.
«Δεν προορίζεται να αντικαταστήσει το σωσίβιο» είπε η Soto, «αλλά θα βοηθήσει στην ασφάλεια των παιδιών όταν παίζουν δίπλα σε πισίνες».
20χρονη μητέρα έχει φοβία στις… τουαλέτες!
Η νεαρή μητέρα δηλώνει πως δε μπορεί να πάει στο μπάνιο μόνη της, αν δε τη συνοδεύει ένα μέλος της οικογένειάς της για να πατήσει το καζανάκι, εξαιτίας μιας φοβίας που ανέπτυξε στην παιδική της ηλικία!
Η περίεργη φοβία της εμφανίστηκε όταν ήταν τεσσάρων ετών και είδε στην τηλεόραση τη διάσημη ταινία «Look Who’s Talking Too». Ο «Toilet Man» φωνάζει στο μικρό πρωταγωνιστή να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα και η Ney δεν ξέχασε την εικόνα αυτή ποτέ, φοβούμενη ότι θα τη ρουφήξει η λεκάνη (!).
«Ένιωσα τρόμο από την πρώτη φορά που είδα την ταινία. Μια φορά όταν ήμουν 11 χρονών τα έκανα πάνω μου γυρνώντας από το σχολείο στο σπίτι επειδή δεν άντεχα να μπω στις τουαλέτες του σχολείου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ. Κρατιόμουν για πάνω από τέσσερις ώρες, αλλά δε μπορούσα να χρησιμοποιήσω άλλη τουαλέτα. Ήθελα να έχω τη μαμά μου κοντά για να τραβήξει το καζανάκι για μένα» είπε.
Όσο κι αν ακούγεται περίεργο η 20χρονη δεν έχει ξεπεράσει τη φοβία της ακόμη, κάτι που φυσικά επηρεάζει και την κοινωνική της ζωής, καθώς ακόμη κι όταν βρίσκεται σε σπίτια φίλων δε μπορεί να χρησιμοποιήσει το μπάνιο τους, αν δεν πάει κάποιος μαζί της.
«Με το που μπαίνω σε ένα μπάνιο αρχίζω να φοβάμαι και το άγχος μου μεγαλώνει όσο έρχεται η ώρα να βγω. Πατάω γρήγορα το καζανάκι και βγαίνω έξω τρέχοντας. Ο ήχος του νερού που τρέχει μου προκαλεί τρόμο. Είναι απαίσιο συναίσθημα. Πιστεύω ότι θα με καταπιεί. Όταν θέλω να πλύνω τα χέρια μου πηγαίνω στην κουζίνα» πρόσθεσε.
Κατάληξε να ζει παρέα με 30 τόνους σκουπίδια
Ο 52χρονος Βρετανός, Ρίτσαρντ Γουάλας, μπορεί με σχετική ευκολία να αποχωριστεί ανθρώπους και ζώα, δυσκολεύεται όμως ιδιαίτερα να πετάξει οποιουδήποτε είδους αντικείμενο, με αποτέλεσμα να έχει καταλήξει να ζει παρέα με 30 τόνους σκουπίδια.
Αν και ο όγκος των άχρηστων αντικειμένων στο χώρο του είναι τόσο μεγάλος ώστε να κινείται με μεγάλη δυσκολία μέσα στο ίδιο του το σπίτι, δεν μπορεί να πετάξει το παραμικρό πραγματάκι εξαιτίας της «ψυχαναγκαστικής αποθησαύρισης» από την οποία πάσχει. Η συγκεκριμένη εμμονή δεν του επιτρέπει να αποχωριστεί κανένα προσωπικό του αντικείμενο, ακόμα κι αν δεν το χρειάζεται, με αποτέλεσμα ο χώρος που διαμένει να του κάνει την ζωή δύσκολη, καθώς δεν έχει που να κοιμηθεί και αναγκάζεται να τρώει πάνω σε μια καρέκλα.
Ο ίδιος γνωρίζει ότι ο κίνδυνος πυρκαγιάς και μετάδοσης διαφόρων ασθενειών είναι μεγάλος εξαιτίας του ανθυγιεινού περιβάλλοντος στο οποίο ζει, ωστόσο όχι μόνο δεν προσπαθεί να λύσει το πρόβλημά του, αλλά αγόρασε πρόσφατα το οικόπεδο δίπλα στο σπίτι του, ώστε να τοποθετήσει εκεί επιπλέον άχρηστα πράγματα.
